Zaterdag 16 Juli gingen we met z’n allen op pad. Papa en mama vertelde mij dat we opzoek gingen naar een huisje voor mij, dus ik riep in de auto vrolijk “huisje kijken, huisje kijken”. Ik vond het geweldig in het tuincentrum en bekeek alles goed en testen wat huisje en trampolines uit. Hoera papa en mama hadden een keuze kunnen maken en we namen de grote doos mee naar de kassa. Ik riep “Zoë huis mee” en was helemaal blij, tot er iets minder leuks gebeurde. Het huis paste niet meer in de auto, dus bracht papa hem weer terug. Ik was erg verdrietig, snapte er niks van en riep “huis huis Zoë” “mee, mee”. Papa en mama probeerde mij uit te leggen dat papa het huis straks ging halen, maar dat begreep ik niet. Maar toen ik na mijn middagslaapje beneden kwam, zag ik mijn geweldige huis staan in de woonkamer. Ik ging er gelijk in zitten en had de grootste lol. Eigenlijk is het huis voor buiten, maar ja het is zulk slecht weer, dus mag ik er lekker binnen mee spelen. Het is alvast mijn verjaardagscadeau, van opa en oma. Gaaf hè!
Balen zeg! Papa en mama hebben de deurkrukken omhoog gezet en nu kan ik er ineens niet meer bij. Maar toen dacht ik pak gewoon een stoel erbij en zei toen vrolijk tegen mama “staan”! Mama moest volgens mij wel lachen, maar ze probeerde ook streng te zijn en te vertellen dat dat niet mocht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten