Hallo hier ben ik eindelijk weer even om al mijn verhalen te vertellen. Ik klets de oren van ieders hoofd, zodra ik mij ergens thuis voel. Ook wil ik precies weten wat iedereen doet en gaat doen. Als ik een jas aan moet vraag ik eerst “waar gaan we heen”. Meestal ben ik dan wel enthousiast en pak ik snel mijn jas, maar soms zeg ik “nee Zoë hoeft niet mee”. Als papa en mama dan een beetje ongeduldig zijn en zeggen opschieten nu, dan roep ik “neeeeeeeeee”. Maar helaas ben ik niet de baas hier in huis en uiteindelijk ga ik dan toch maar mee. Hihi ben ik toch misschien wel een pittige tante, zoals papa en mama mij soms noemen.
Maandag 9 Januari was het tijd voor de check op het consultatiebureau. Mama vertelde mij dat we daar heen gingen en ik riep toen “ja Nick wegen, meten”. Maar nee dit keer gingen we niet voor Nick vertelde mama, maar we gingen voor mij. Wouw dat was gaaf. Ik was er vol van en riep steeds “consultatiebureau even zo wegen, even staan meten”. Toen we aankwamen mocht ik mij uitkleden en alleen mijn hemd en onderbroekje aanhouden. Toen mocht ik dan eindelijk op de weegschaal. Ik stond super netjes stil en ja hoor alweer 14,3 kilo. En toen meten. Ik ben 91,5 cm lang. Na wat spelen kwam er een mevrouw en die riep mijn naam, dus hup het kamertje in. Ze stelde allemaal vragen aan mama en ik hoorde die mevrouw alleen maar zeggen “zo, zo dat is knap, jeetje snel zeg”. Hihi helemaal leuk dus. Mama heeft gelukkig al mijn knappe dingen verteld. Toen was het tijd voor wat testjes. Blokjes bouwen, puzzeltje maken, plaatjes aanwijzen en plaatjes benoemen. Dat ging allemaal heel goed. Daarna nog even wat controles, met een lampje in mijn oogjes schijnen, buik en longetjes luisteren en zo nog wat kleine dingetjes. Gelukkig was dat ook allemaal goed. Dat was het dan weer en ik hoef pas over 1 jaar terug te komen, wouw dat is ver weg zeg.
Ik wil vooral met alles helpen, ik help mama ook graag met schoonmaken en poets netjes mijn eigen keukentje. Ondertussen heb ik de grootste verhalen en zing ik volop liedjes. Ik heb ook vaak leuke uitspraken zal er even een paar noemen;
• Zo dat is cool;
• Dat is prachtig;
• Piepedoosje (dat zeg ik tegen Nick als hij piept, want papa en mama zeggen dat ook wel eens tegen mij als ik piep);
• Zeker niet!
• Niet afpakken hè terugzetten;
• Nee leuk wordt al steeds vaker "niet leuk";
• Als mama zeg dat heb je goed gedaan, zeg ik “Jaaaaa zeker”
• Ben echt moe;
• Zelf doen;
• Nee Nick niet afpakken is Zoë;
• Nick niet opeten is vies;
• Als ik iets moet doen, maar heb geen zin, zeg ik “Neeeee hoeft niet”
• Echt niet mam;
• Ja Neeeeeeeeeeeee.
Ja ja ik weet het allemaal heel goed hoor en ik ben erg duidelijk in wat ik wel en niet wil. Zo wil ik ’s morgens het liefst lekker in mijn pyjama lopen en trek mijn shirt naar beneden of mijn broek omhoog als ze proberen het uit te krijgen. Ik roep dan ook nog “pyjama aanhouden, niet kleertjes aan, hoeft niet”. Als ik iets wil ga ik steeds meer met hele zinnen iets vragen “papa mag ik toetje” bijvoorbeeld.
Vorige week zaterdag mocht ik met mama naar de manege. Ik was super blij en riep alleen maar Macho toe. Zodra ik uit de auto was liep ik gelijk naar hem toe, met appeltjes in mijn hand en roepen “Macho Macho ben ik weer, ik ik heb”. En gaf hem één appeltje en riep toen “even mondje leeg eten” daarna gaf ik de andere. “Mama even touw halen, Macho uit” riep ik toen. Samen met mama ging ik toen met Macho stappen en hem in de bak los zetten. O o ik moest hard lachen toen hij ging rollebollen en riep toen “o jee vies, even poetsen”. Samen met mama heb ik toen hard gepoetst en we hebben ook nog zijn staart en benen gewassen. Dat wassen was echt geweldig en vooral het in de plas springen. Maar o jee ineens lande ik niet op mijn voetjes maar op mijn knietjes. Ik zat helemaal onder, maar moest er hard om lachen hoor. Als laatste mocht ik nog zijn hoeven lakken “even verven, nageltjes lakken” riep ik. O o wat was dat weer gezellig, Macho is echt mijn vriendje.
Ik ben gek op mijn broertje Nick. Ik kus en knuffel hem de hele de dag door. Maar soms vindt ik ik het ook wel wat lastig. Hij is nu volop aan het tijgeren en optrekken en speelt dan soms met speelgoed waar ik ook net mee wil spelen. Uit frustratie sla ik hem dan soms. Papa en mama worden dan flink boos en zeggen dat dat het echt niet mag. Ik moet dan maar even na gaan denken op de gang. Ik gil en krijs dan wat af en ga vervolgens heel hard tegen de deur aan schoppen en slaan. Dat samen spelen en samen delen valt toch nog niet altijd mee. Van de week heb ik ook voor het eerst kindjes op de crèche geslagen en geduwd. Mandy was na drie keer waarschuwen wel een beetje boos en toen moest ik in de hoek zitten. Thuis vertelde ik het even aan mama. Ik zei opeens “Ik Bram slaan, mag niet, ik nadenken”.Het liefst speel ik heel de dag samen met papa en mama spelletje, zoals memorie, kwartet, knappe koppen, enz. Helaas vinden papa en mama dat ik ook regelmatig zelf moet spelen. Flauw hè, vind je niet! En dat zorgt dus ook wel eens voor veel frustratie bij mij. Nu stop ik weer even, want Nick ook nog zijn belevenissen gaan opschrijven. Tot de volgende keer en xxx Zoë.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten